Hitarttirma.com
Merhaba,
Bugün herkeste tatlı bir heyecan vardı.
Birçoğumuzun çocukları ilkokul bire başladı.
Çok zor ve meşakkatli bir yola ilk adımlar atıldı.
Çocuklarımızın gelişimi, eğitimi ve topluma kazandırılması açısından,özellikle eğitimcilerimize büyük iş düşüyor.

Okula yeni başlayan çocukların sınıflarına
alışma süreleri biraz sancılı olur.
Ayrıca okulun ilk gününde neler oldu,her anne baba bunu bilmek ister…
Her anne baba gibi merakları farklı olanlarda vardı bugün aramızda.

Acaba onları fark edebildiniz mi?
Acaba onların sizin çocuklarınızdan biraz
farklı olmasını nasıl karşıladınız!
Ya da hiç birini görmek size nasip olmadı mı?
Bugün aramızda sayıları çok olmasa da,
kaynaştırma öğrencileri dediğimiz ve onları
topluma kazandırmak için emek verdiğimiz
Otizmli çocuklarda vardı…
Anne ve babalarının bir umutla okullarından, çocuklarından,
gelecek güzel haberleri öğrenmek için sabırla bekledikleri,
Bir yaşam mücadelesi ve maratonu vardı bugün!
 
Aslında bizlerden biraz faklı davranış sergileyen
Bu çocukların yaşıtlarından, öğretmenlerinden, kardeşlerinden ve toplumdan
çok ilgiye ihtiyaçları olduğu kesin.
Acaba bizler bu ilgiye karşılık verebildik mi?
Ya da işin kolayına kaçıp onları tecrit edip normal arkadaşlarının arasından ayırıp,
Sizler sizin gibi olanların okullarına gitmelisiniz diyenlerden misiniz?

Maalesef bir eğitimcimiz böyle bir yanlışlık yapmıştı daha önceki yıllarda.
Yaşadığım kentte yazı yazdığım gazetenin muhabiri böyle üzücü bir durumu bana anlatmıştı. Sınıf öğretmeni diğer öğrencilerin,velilerini gaza getirip imza toplatıp o minik yavruyu okulun ilk gününde
diğer arkadaşlarından koparmaya çalışmıştı.
Peki bu eğitimcinin amacı ne olabilirdi sizce?
Tabii ki farklılık gösteren öğrenciyle çok uğraşmamak ve işin kolayına kaçıp
Rahat çalışmak…


İşimi gücümü yarıda bırakıp derhal okula koşarcasına gittim.
Herkes ağzına geleni söylüyor ve okul müdürü de onlara meramını anlatmaya çalışıyordu.
Bir ara okuldaki o öğrencinin velisiyle göz göze geldik.
Sizce ne yapıyordu biliyor musunuz?
O da işin en kolayına kaçıp ağlıyordu ve kimseye cevap vermiyordu ya da vermek istemiyordu…

Gözündeki yorgunluk, insanların dırdırları özellikle bir şey bildiğini sanan ama maalesef hiç bir şey bilmeyen eğitimcilerin akıl vermeleri, velinin üzerinde daha da ağır baskıya yol açıyordu.
Hayatından bıkmış bir hali vardı kadıncağızın.
Derin bir nefes aldı ve dedi ki,’’çocuğumu okuldan alayımda sizde kurtulun bende’’dedi.
O ana kadar oradaki zır cahillere içimdeki volkanı patlatacaktım ki,bir anda  o velinin sözü göğsüme bir ok gibi saplandı. Gözyaşlarıma hakim olamadım, nefessiz kaldım konuşamadım… Hepsi bana şaşkınlıkla bakıyordu bu adam neden ağladı diye.
Çünkü, oradaki yaralı velinin halinden yaralı bir baba anlardı.
Ateş düştüğü yeri yakardı, ateşin olmadığı yerdeki insanlar bunları pek anlayacak gibide gözükmüyordu zaten.

Okul müdürü beni öğle görünce başına gelecekleri anlamış gibi önüme atladı.
Misafir etmeye çalıştı ''bekleyin konuşalım'' dedi ama bana pek faydası olmadı.
 Orada onlara söyleyecek sözüm yoktu ama yazacak çok şeyim vardı.

Ertesi gün öğle bir yazı kaleme almıştım ki o gün orada yer yerinden oynadı.
Hayat garantisi olmayan insanların yarın kendilerinin, çocuklarının,en sevdiklerinin
başlarına ne geleceğini bilmeden hafif düzeydeki otizmli çocuğun sınıftan gönderilmesine sebep olma, cehaletini farkında olmadan gösterebiliyorlardı.
Zaten çocuk çok ağır bir durumda olsaydı,
ne annesi ne de rehber öğretmen çocuğun o sınıfta eğitim almasını istemezdi zaten.
O gün yazdığım yazıdan sonra bir şeyler normale dönmüştü sanki,çocuklarının Einstein olacağını zanneden veliler fikir değiştirmişti.
Veliler bu konularda bir şeyler bilmeye bilir ama eğitimciler çok şeyi bilmelilerdi bence.
Aslında şunu söylemeye çalışıyorum, çoğu otizmli çocuğun ailesi özel sektörde çalışıyor,en fazla ilgi gösterecekleri anda çocuklarının yanında olamıyorlar.
Ama siz eğitimcilerin uzunca bir yaz tatiliniz var çok kitap okuyun, araştırın ve aldığınız paranın hakkını verin…

Lütfen bu çocukların hepimizin çocuğu olduğunu unutmayalım.
Kaynaştırma öğrencileri için öğretmenlere ayrıca bir ders ve egitim verilsin.
Hiç bir annenin babanın çocukları üzerindeki umutları sönmesin..
Yaratan kimseyi çocuklarıyla imtihan etmesin!  

Siz kaynastirma öğrencileri anne ve babaları çevrenizdeki böyle nahoş durumlara karşı hazırlıklı olun ve kimsenin öğrenme hakkinin elinden alınamayacağını insanlara vurgulayın... Geri cekilmek susmak sizleri daha da üzer ve yanlizliga iter.
Çünkü, sizler o çocukların gözünde çok büyük kahramanlarsınız...
Allah hepinizin yardimcisi olsun....
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.
Avatar
Ahmet Sevim 1 yıl önce

Duyarlılığınız için çok teşekkür ederim..

Avatar
Fidan Okutan 1 yıl önce

Hislerimize tercüman oldunuz sağolun varolun!

Avatar
ELMAS KİPER 1 yıl önce

Evet çok anlamlı bir yazı...herkes bu konuya bir el atmalı